Blogjes en meer

Op verjaardagen is mijn beroep regelmatig een onderwerp waar over gepraat wordt. Heel vaak in positieve zin; de baby’s, het feit dat ik bij bevallingen kan en mag zijn en dat ik daarna zo’n hele bijzondere kraamweek in een feestje kan veranderen. Soms ook wel eens om je over te verbazen; situaties waar je in terecht komt, mensen die je leert kennen, opmerkingen die je te horen krijgt…

Op deze pagina schrijf ik regelmatig een stuk over de dingen die ik als kraamverzorgende mee maak.
Wees niet bang dat de privacy hierdoor in het geding komt. Hoewel sommige anekdotes voor jullie misschien herkenbaar voorkomen, noem ik nooit namen en woonplaatsen.

 


Huishoudelijke taken…

Nederland is uniek in zijn zorg voor de pas bevallen vrouw. Kraamzorg komt nergens anders ter wereld voor, in Amerika en Engeland bijvoorbeeld, wordt je na de bevalling ‘gewoon’ naar huis gestuurd met je net geboren baby. In andere landen verblijf je een dag of wat in het ziekenhuis en moet je het daarna ook maar alleen zien te redden. Met een beetje geluk heb je hulp van een moeder, zus of tante, maar als dat niet zo is dan moet je het maar gewoon doen.
In Nederland gelukkig niet. Hier komt de kraamverzorgende helpen bij de (thuis)bevalling, om vervolgens 8 of 10 dagen lang in je eigen huis te assisteren bij het herstel van de kraamvrouw en haar pasgeboren baby.

Onze voornaamste taak, is het observeren van moeder en kind. Hoe herstellen zij, gaat het voeden goed, groeit de baby, hoeveel plas en poepluiers, zien we ‘uraten’ (urinesteentjes, die de baby uitplast als er te weinig voeding in komt), is de baby niet te geel, krimpt de baarmoeder voldoende, vloeit de kraamvrouw niet te veel, geen sluimerende ontsteking, kan het gezin zich redden met de baby?

Ik kan een dag vullen met praten over alle zaken waar wij op moeten letten in die eerste dagen na de bevalling. Maar de eigenlijke controles, zoals pols, temperatuur en baarmoederstand, zijn in principe zo gepiept. Daardoor blijft er nog voldoende tijd over om het gezin te ondersteunen met ‘licht huishoudelijk werk’, naast alle voorlichting die we moeten en willen geven gedurende de kraamweek.

Over dat ‘licht huishoudelijk werk’ kan ik ook een boek schrijven mensen, want daarover verschillen de meningen nog wel eens 😂. Ramen zemen valt daar bijvoorbeeld niet onder. Net als de keuken helemaal uitsoppen, of de wintergarderobe in de zomer laten wassen. Dat valt op snap je, als ik de eerste wassen heb weggewerkt (die dikke wintertruien in de was terwijl buiten de mussen dood van het dak vallen van de hitte 🤔).

Of de vraag of ik de wanden van de douche even mee wil nemen, omdat de seksuele activiteiten tussen de ouders even op een laag pitje hebben gestaan, en meneer tijdens het douchen even ‘de hand aan zichzelf gaat slaan’ (ik heb deze vader in kwestie de fles Andy in de handen gedrukt en gezegd; ‘vriend, als je het ene kan, dan red je het andere ook zelf wel!’).

Of die vader die boven naast de wasmachine stond omdat deze klaar was. Hij deed het deurtje open, en kwam vervolgens helemaal naar beneden om mij te ‘vertellen’ dat ik de wasmachine leeg kon halen…
Mensen waar ik bij gewerkt heb, weten dat ik niet moeilijk doe over de was van moeder en kind, of van het hele gezin. Maar als je er dan toch naast staat, neem dan de moeite om het zelf even uit te hangen. Je kunt er vanuit gaan dat ik, als ik niet naast de wasmachine zit te wachten, ergens anders mezelf nuttig aan het maken ben.

De bedoeling is dus eigenlijk dat ik jullie als gezin, ondersteun in het huishoudelijk werk, zodat er tijd, energie en aandacht genoeg is om te leren met de baby om te gaan. Het is niet de bedoeling dat ik, of welke andere kraamverzorgende dan ook, als een verkapte huishoudster de hele toko op zijn kop zet en alles tot in de puntjes gaat uitsoppen.

Wat valt er dan wel onder dat ‘licht huishoudelijk werk’?
Stofzuigen, de was (bijhouden 😉), de woonkamer ‘visite-klaar’ (geen stofwolken door de kamer), het sanitair (badkamer en toilet), en indien gewenst; verzorgen van ontbijt en lunch (en iedere dag een lekkere portie fruit!!), eventueel een boodschap, of het bereiden van de avondmaaltijd. Per gezin kijk ik wat er verder nodig is, en gaat alles in goed overleg. Het is niet mijn bedoeling om jullie in de weg te lopen namelijk.
Tussen deze huishoudelijke klussen en het observeren door, probeer ik het kraamgezin in een week tijd zoveel mogelijk informatie in behapbare delen aan te bieden. Zodat het blijft hangen, en ze niet overspoelt worden met informatie.

Je begrijpt, een week is zo voorbij. Durf erop te vertrouwen dat de kraamverzorgende weet wat ze moet doen om jullie huishouden draaiende te houden. Geniet volop van de pasgeboren baby, en laat je lekker in de watten leggen. Zie het als een spoedcursus ‘baby-verzorging’ van een week (en zeg nou zelf, van juf Tinie uit groep 8 verwacht je toch ook niet dat ze je plinten komt soppen? 🤪😂)

 


Werk en gezin…

“De reacties als ik de vraag ‘wat doe jij eigenlijk voor werk?’ beantwoord met ‘ik ben Kraamverzorgende!’ zijn eigenlijk altijd gelijk. De eerste reactie is ‘Ooooh wat leuk!!’ en word daarna gevolgd door de vraag: ‘hoe combineer je dat eigenlijk met je eigen gezin?’

Toegegeven, dat is best wel eens een puzzel. Er zijn natuurlijk heel veel moeders die het werk combineren met een gezin, dat is tegenwoordig de moeilijkheid niet. Dat mijn werkdagen behoorlijk onregelmatig zijn maakt het wel een stuk lastiger.

Als mijn volgende klant bijvoorbeeld is uitgerekend op 13 maart, dan mag zij vanaf 20 februari al thuis bevallen. Maar dat hoeft natuurlijk niet, want ze mag nog tot 27 maart doorlopen… Dus ja, wanneer begint dan je werkweek!? Dit onzekere deel gecombineerd met het feit dat ik dan 8 tot 10 dagen achter elkaar werk maakt mijn werk soms best lastig te combineren met mijn eigen gezin en een sociaal leven.

Menig bevriend stel en familie kan de zin die ik standaard roep als we ergens voor uitgenodigd worden wel dromen.

‘Wij zijn erbij hoor! We weten alleen nog niet precies hoe en wat, want dat hangt af van de volgende klant.’

Best wel eens lastig, want zo zijn er wel eens wat uitjes en afspraken afgezegd, of moet mijn man alleen op pad.
Maargoed, afgezien van dit lastige deel is mijn werk als ik eenmaal aan het werk ben meestal wel heel goed te combineren met mijn eigen gezin.

In overleg met het kraamgezin bepalen we samen de werktijden, en vanaf dag 4 kan ik mijn kinderen eigenlijk altijd zelf naar school brengen. Ophalen doen opa en oma dan, of ze komen zelf naar huis op de fiets als ik een half uurtje later zelf ook thuiskom.
Overigens bof ik ontzettend met de opa en oma van onze kinderen, want ik heb opa menig keer uit zijn bed gebeld omdat ik ergens bij een puffende kraamvrouw zat en niet op tijd thuis was zodat mijn man naar zijn werk kon gaan om 6.30 uur… Hulde voor deze flexibele, fantastische mensen!! Gelukkig is dat nu niet meer heel erg noodzakelijk, en redden ze het in geval van nood ook best een keer samen/zelf.

Laatst zat ik in een gezin, en was ik er niet gerust op dat mijn kinderen zichzelf konden redden om 14.00 uur. In overleg ben ik toen even een uurtje naar huis gegaan om de kinderen op te halen, in combinatie met een boodschap voor het kraamgezin. Het kraamgezin lag toch te rusten, en daarna kwam ik weer terug met de boodschappen en een warme maaltijd zodat zij niet hoefden te koken. Twee vliegen in 1 klap, en met een beetje flexibiliteit kom je samen een heel eind.

Nu hoeft het kraamgezin natuurlijk geen rekening te houden met het feit dat ik een eigen gezin heb. Soms kan het ook gewoon niet, omdat de situatie het niet toelaat. Werk is werk, en als ik niet weg kan dan blijf ik in het gezin tot het verantwoord is om wel weg te gaan. Soms betekend dat, dat ik niet op tijd ben voor het avondeten, of dat ik toch net een uur of twee langer aan het werk ben dan gepland.
En met een bevalling ben ik soms zomaar ineens weg, ongeacht wat we van plan waren. ‘Waar is mama?’ ‘Oh, die is werken’ hoor je dan hier in huis.

Kortom, het is niet altijd ideaal, en soms is het gewoon ronduit lastig. Maar ik haal zoveel plezier en energie uit mijn werk, mijn Babywaard, ‘mijn gezinnen’, dat ik echt niet anders meer wil. Kraamzorg is echt mijn passie, en dan neem je de mindere kantjes gewoon voor lief.”

 


De nachtelijke uurtjes…

“Ze zijn bijzonder, althans, zo voel ik dat nu. In de tijd dat mijn eigen kinderen klein waren baalde ik van elke gebroken nacht. Ik kon niet wachten tot de kinderen doorsliepen, en ik kan dan ook nog steeds intens genieten van een hele nacht slaap (want mijn jongste hecht duidelijk niet zoveel waarde aan slaap als zijn moeder…).

En toch heeft het iets bijzonders… 

Vannacht om 2.38 uur ging mijn telefoon. Deze ligt altijd naast mijn bed, want ik weet nooit wanneer een klant besluit te gaan bevallen.

Gek genoeg ben ik dan gelijk ‘aan’, en klaar om in actie te komen. Ik houd het gesprek met de aanstaande vader kort (mw heeft al 6 cm ontsluiting!), en pak ondertussen mijn kleding bij elkaar. Beneden even snel een kam door mijn haar en een banaan eten (er liggen ook nog roze koeken. Dit levert een klein beetje keuzestress op, ik eet nu de banaan en pak een koek voor in de auto 😂).

Dan snel op weg richting het kraamgezin. De verloskundige doet open en we overleggen even kort (wat is de situatie, wat is er nodig). Nadat ik boven even gedag heb gezegd tegen de ouders, is het tijd voor actie.
Er moeten kruiken gemaakt worden voor de doeken en kleertjes. Als alles klaarligt en voorbereid is, geniet ik van de geconcentreerde rust die er heerst in de slaapkamer.
Ik help met het coachen van de kraamvrouw en haar partner, haal limonade voor ze, en houd hier en daar een hand vast.
Wederom overvalt het me hoe fijn het is dat ik al meerdere keren bij deze mensen thuis ben geweest voor een kennismaking en een intakegesprek. Hierdoor ben ik geen ‘vreemde’ meer en is de sfeer heel vertrouwd. Voor mij een van de grote voordelen van zelfstandig kraamverzorgende zijn!

Er word hard gewerkt, en er is vooruitgang. Langzaam veranderd de setting, van zuchten gaan we heel natuurlijk over in ‘duwen’. Er wordt nog harder gewerkt, in verschillende houdingen, maar helaas zijn de (pers)weeën niet krachtig genoeg. Mw doet het zo goed, maar na ruim een uur voornamelijk op eigen kracht persen besluit de VK dat ze naar het ziekenhuis moeten gaan voor het laatste zetje.

Heftig voor het gezin, die het zo graag en duidelijk thuis wilden beleven. 

Opnieuw actie; tassen (weer) inpakken, kleding voor mw, de warme kleding voor de baby gaat met kruik en al ook mee in de tas. MaxiCosi klaarzetten, en tussendoor leunt er een weeën-opvangende kraamvrouw om mijn nek. Ze zucht en kreunt, ik voel haar nu nog bolle buik tegen me aan. Ze knijpt pijnlijk hard in mijn armen maar het doet me niets (al leverde het me wel een paar prachtige blauwe plekken op 🤫). Ik besef me wederom hoe mooi en bijzonder het is dat ik dit soort momenten mee mag maken. Haar partner pakt ondertussen de laatste spullen bij elkaar en rijd de auto voor de deur.

Ik help de kraamvrouw in de auto, kijk haar aan en geef haar nog wat laatste bemoedigende woorden. Dan zwaai ik ze uit en ga binnen de boel opruimen. Hierna trek ik de deur achter me dicht. Hopelijk kan ik vanmiddag de kleine alsnog bewonderen!”