Blogjes en meer

Op verjaardagen is mijn beroep regelmatig een onderwerp waar over gepraat wordt. Heel vaak in positieve zin; de baby’s, het feit dat ik bij bevallingen kan en mag zijn en dat ik daarna zo’n hele bijzondere kraamweek in een feestje kan veranderen. Soms ook wel eens om je over te verbazen; situaties waar je in terecht komt, mensen die je leert kennen, opmerkingen die je te horen krijgt…

Op deze pagina schrijf ik regelmatig een stuk over de dingen die ik als kraamverzorgende mee maak.
Moet je hierdoor bang zijn voor je privacy als ik bij je kom kramen??
Natuurlijk niet, ik gebruik alleen gefingeerde namen, en ik vertel over de situaties die ik mee maak zonder daarmee het gezin waar ik werkzaam ben geweest herkenbaar in beeld te brengen. Ik maak ook eigenlijk alleen maar leuke dingen mee, dus dit is vooral een hele gezellige pagina!


Werk en gezin…

“De reacties als ik de vraag ‘wat doe jij eigenlijk voor werk?’ beantwoord met ‘ik ben Kraamverzorgende!’ zijn eigenlijk altijd gelijk. De eerste reactie is ‘Ooooh wat leuk!!’ en word daarna gevolgd door de vraag: ‘hoe combineer je dat eigenlijk met je eigen gezin?’

Toegegeven, dat is best wel eens een puzzel. Er zijn natuurlijk heel veel moeders die het werk combineren met een gezin, dat is tegenwoordig de moeilijkheid niet. Dat mijn werkdagen behoorlijk onregelmatig zijn maakt het wel een stuk lastiger.

Als mijn volgende klant bijvoorbeeld is uitgerekend op 13 maart, dan mag zij vanaf 20 februari al thuis bevallen. Maar dat hoeft natuurlijk niet, want ze mag nog tot 27 maart doorlopen… Dus ja, wanneer begint dan je werkweek!? Dit onzekere deel gecombineerd met het feit dat ik dan 8 tot 10 dagen achter elkaar werk maakt mijn werk soms best lastig te combineren met mijn eigen gezin en een sociaal leven.

Menig bevriend stel en familie kan de zin die ik standaard roep als we ergens voor uitgenodigd worden wel dromen.

‘Wij zijn erbij hoor! We weten alleen nog niet precies hoe en wat, want dat hangt af van de volgende klant.’

Best wel eens lastig, want zo zijn er wel eens wat uitjes en afspraken afgezegd, of moet mijn man alleen op pad.
Maargoed, afgezien van dit lastige deel is mijn werk als ik eenmaal aan het werk ben meestal wel heel goed te combineren met mijn eigen gezin.

In overleg met het kraamgezin bepalen we samen de werktijden, en vanaf dag 4 kan ik mijn kinderen eigenlijk altijd zelf naar school brengen. Ophalen doen opa en oma dan, of ze komen zelf naar huis op de fiets als ik een half uurtje later zelf ook thuiskom.
Overigens bof ik ontzettend met de opa en oma van onze kinderen, want ik heb opa menig keer uit zijn bed gebeld omdat ik ergens bij een puffende kraamvrouw zat en niet op tijd thuis was zodat mijn man naar zijn werk kon gaan om 6.30 uur… Hulde voor deze flexibele, fantastische mensen!! Gelukkig is dat nu niet meer heel erg noodzakelijk, en redden ze het in geval van nood ook best een keer samen/zelf.

Laatst zat ik in een gezin, en was ik er niet gerust op dat mijn kinderen zichzelf konden redden om 14.00 uur. In overleg ging ik toen even een uurtje naar huis om de kinderen op te halen, in combinatie met een boodschap voor het kraamgezin. Het kraamgezin lag toch te rusten, en daarna kwam ik weer terug met de boodschappen en een warme maaltijd zodat zij niet hoefden te koken. Twee vliegen in 1 klap, en met een beetje flexibiliteit kom je samen een heel eind.

Nu hoeft het kraamgezin natuurlijk geen rekening te houden met het feit dat ik een eigen gezin heb. Soms kan het ook gewoon niet, omdat de situatie het niet toelaat. Werk is werk, en als ik niet weg kan dan blijf ik in het gezin tot het verantwoord is. Soms betekend dat, dat ik niet op tijd ben voor het avondeten, of dat ik toch net een uur of twee langer aan het werk ben dan gepland.
En met een bevalling ben ik soms zomaar ineens weg, ongeacht wat we van plan waren. ‘Waar is mama?’ ‘Oh, die is werken’ hoor je dan hier in huis.

Kortom, het is niet altijd ideaal, en soms is het gewoon ronduit lastig. Maar ik haal zoveel plezier en energie uit mijn werk, mijn Babywaard, ‘mijn gezinnen’, dat ik echt niet anders meer wil. Kraamzorg is echt mijn passie, en dan neem je de mindere kantjes gewoon voor lief.’


De nachtelijke uurtjes…

“Ze zijn bijzonder, althans, zo voel ik dat nu. In de tijd dat mijn eigen kinderen klein waren baalde ik van elke gebroken nacht. Ik kon niet wachten tot de kinderen doorsliepen, en ik kan dan ook nog steeds intens genieten van een hele nacht slaap (want mijn jongste hecht duidelijk niet zoveel waarde aan slaap als zijn moeder…).

En toch heeft het iets bijzonders… 

Vannacht om 2.38 uur ging mijn telefoon. Deze ligt altijd naast mijn bed, want ik weet nooit wanneer een klant besluit te gaan bevallen.

Gek genoeg ben ik dan gelijk ‘aan’, en klaar om in actie te komen. Ik houd het gesprek met de aanstaande vader kort (mw heeft al 6 cm ontsluiting!), en pak ondertussen mijn kleding bij elkaar. Beneden even snel een kam door mijn haar en een banaan eten (er liggen ook nog roze koeken. Dit levert een klein beetje keuzestress op, ik eet nu de banaan en pak een koek voor in de auto 😂).

Dan snel op weg richting het kraamgezin. De verloskundige doet open en we overleggen even kort (wat is de situatie, wat is er nodig). Nadat ik boven even gedag heb gezegd tegen de ouders, is het tijd voor actie.
Er moeten kruiken gemaakt worden voor de doeken en kleertjes. Als alles klaarligt en voorbereid is, geniet ik van de geconcentreerde rust die er heerst in de slaapkamer.
Ik help met het coachen van de kraamvrouw en haar partner, haal limonade voor ze, en houd hier en daar een hand vast.
Wederom overvalt het me hoe fijn het is dat ik al meerdere keren bij deze mensen thuis ben geweest voor een kennismaking en een intakegesprek. Hierdoor ben ik geen ‘vreemde’ meer en is de sfeer heel vertrouwd. Voor mij een van de grote voordelen van zelfstandig kraamverzorgende zijn!

Er word hard gewerkt, en er is vooruitgang. Langzaam veranderd de setting, van zuchten gaan we heel natuurlijk over in ‘duwen’. Er wordt nog harder gewerkt, in verschillende houdingen, maar helaas zijn de (pers)weeën niet krachtig genoeg. Mw doet het zo goed, maar na ruim een uur voornamelijk op eigen kracht persen besluit de VK dat ze naar het ziekenhuis moeten gaan voor het laatste zetje.

Heftig voor het gezin, die het zo graag en duidelijk thuis wilden beleven. 

Opnieuw actie; tassen (weer) inpakken, kleding voor mw, de warme kleding voor de baby gaat met kruik en al ook mee in de tas. MaxiCosi klaarzetten, en tussendoor leunt er een weeën-opvangende kraamvrouw om mijn nek. Ze zucht en kreunt, ik voel haar nu nog bolle buik tegen me aan. Ze knijpt pijnlijk hard in mijn armen maar het doet me niets (al leverde het me wel een paar prachtige blauwe plekken op 🤫). Ik besef me wederom hoe mooi en bijzonder het is dat ik dit soort momenten mee mag maken. Haar partner pakt ondertussen de laatste spullen bij elkaar en rijd de auto voor de deur.

Ik help de kraamvrouw in de auto, kijk haar aan en geef haar nog wat laatste bemoedigende woorden. Dan zwaai ik ze uit en ga binnen de boel opruimen. Hierna trek ik de deur achter me dicht. Hopelijk kan ik vanmiddag de kleine alsnog bewonderen!”